യക്ഷി - A poem in Malayalam (Yakshi)



യക്ഷി

 

 

നിശയുടെ തിരശീല വീണൊരാവീഥിയിൽ 

നിലാവായി നിഴലായി നീങ്ങുന്നൊരാളവൾ 

നീണ്ടു നിവർന്നൊരാ നീലച്ചുരുൾമുടി 

നീട്ടിയെഴുതിയ നീർമിഴികൾ .

 

 

 

 എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ യാത്രയാകുന്നവൾ 

രാത്രിതൻ ഏകാന്ത യാമങ്ങളിൽ 

എന്നുമാ രാവിന്റെ  കാമിനിയാണവൾ 

രതിഭാവമൂറും മുഖപടത്തിൽ  

 

 

 

പാലമരത്തിൻറെ പടരുന്ന കൊമ്പിലോ 

പകലെല്ലാം പള്ളിയുറങ്ങിടുന്നു 

പാതിരാവായാൽ തൻ പ്രാണനെത്തേടിയാ 

പെരുവഴിയൊക്കെയും താണ്ടിടുന്നു 

 

 

 

'ആരാണിവൾ' എന്നാഴത്തിലാരാഞ്ഞു  

ആകുലരാം പൊതു മർത്യരവർ 

അവൾ അഴകുള്ള മേനിയിൽ വെള്ള പുതച്ചുകൊ-

ണ്ടന്ധകാരത്തിലേക്കാഴ്ന്നിറങ്ങി 

 

 

 

പാതിയടഞ്ഞൊരാ മിഴികൾ തൻ തീരത്തു 

ഗാഥകളേറെയുറങ്ങിടുന്നു 

പെരുമഴയായവ പെയ്തിറങ്ങീടുമോ 

ഗതിതെറ്റിയലയുന്ന നീർമേഘമായ് .

 

 

 

ആരെയോ തേടി നീ പോകുന്നു രാവതിൻ 

ആനന്ദ ലഹരിയിലാറാടുവാൻ 

ആരോരുമില്ലാത്തൊരേകാന്തയാത്മാവി -

ന്നശ്രു ബിന്ദുക്കൾ തുടച്ചുമാറ്റാൻ 

 

 

 

സുന്ദരിയാണവൾ സങ്കല്പലോകത്തു 

സ്‌നേഹം കൊതിക്കുന്ന സ്ത്രീയാണവൾ 

സ്നേഹിച്ചു വഞ്ചിച്ച സ്നേഹിതനായോ നീ 

സംസാരസാഗരം സഞ്ചരിപ്പൂ 

 

 

 

മാലോകരൊക്കെയുമൊന്നായി മന്ത്രിച്ചു 

മായാവിയാണവൾ, യക്ഷിയാണ് !

മേനകയല്ലവൾ, മോഹിനിയല്ലവൾ 

മാനവമൃത്യു തൻ മണവാട്ടിയൊ .

 

 

 

യക്ഷിയാണെങ്കിലും മെല്ലെ തുടിക്കുന്ന 

ഹൃത്തുണ്ടവൾക്കും വികാരമുണ്ട് 

യാതനയോരോന്നും താങ്ങുവാനാകാതെ 

ചേതനയറ്റൊരു ജീവിതവും 

 

 

 

യാത്രയാകുന്നവൾ രാത്രിതൻ മാറിലേയ്-

ക്കാരും തിരയാത്ത തീരങ്ങളിൽ 

യാത്രാമൊഴിയായി കുറിക്കട്ടെയിന്നു ഞാൻ 

കരളിൽ നിന്നുതിരുമീ കാവ്യരൂപം !

ഷെറിൻ ദേവ് -  27.10.2018